Categorieën
Gezondheid Lifestyle Petra's Praatjes Samenleving

Kleur bekennen

Gezondheid en lifestyle

Fysieke, mentale en (huids)kleur bekennen emotionele herprogrammering

Disfunctionele labels

Op bezoek bij OR6. In het ochtendprogramma ‘Sjpek met eier’ vraag ik aandacht voor vitiligo, voor de witte vlekken op de huid. Aandacht voor de zoektocht naar oplossingen voor deze ziekte. Voor mij geen spek, wel een eitje. Want voeding is een belangrijke pijler in de zoektocht naar overwinningen.
Leer er mee te leven
Stel je voor dat een arts tegen je zegt: “Je bent ongeneeslijk ziek. Leer er maar mee te leven, want er is geen oplossing.” Die diagnose kreeg ik en sindsdien leef ik met de hoop dat er een oplossing komt voor de witte vlekken op de huid, die opeens verschijnen en onverklaarbaar groter worden. Naast de klachten en psychosociale uitdagingen, geeft het oncontroleerbare en onoplosbare karakter mij een machteloos gevoel.

Leven met angsten
Ik ben bang dat de vlekken zich uitbreiden. Bang voor afkeuring en kritiek, waardoor ik me schaam en mijn lijf soms haat. De grootste angst is dat ik nog zieker word, omdat er geen oplossing is. De oorzaak is namelijk nog steeds onbekend… En de bestaande behandelingen hebben geen blijvend effect.

Zieke huidrage
Naar schatting hebben 240.000 Nederlanders vitiligo. Andere bronnen melden dat ongeveer 2% van de wereldbevolking ziek wit is. Als je de (social) media volgt, zou je denken dat het aantal behoorlijk hoger ligt. Modecampagnes, modellen, tv-uitzendingen en foto’s in bladen, niemand kan meer om vitiligo heen. De witte gevlekte huid mag gezien worden, een hele vooruitgang. Maar met mooie plaatjes is de ziekte natuurlijk niet genezen. Het raakt me enorm dat mijn ziekte nu eenzijdig een podium krijgt. Dus de plaatjes, die kennen we nu wel. Nu is het tijd voor het verhaal. Om in mijn huid te kruipen, de ziekte serieus te nemen en te zoeken naar oplossingen.

Spot on
We leven in een wereld waarin innovaties zich in een rap tempo opvolgen. En toch is er geen oplossing voor vitiligo. Daar begrijp ik dus helemaal niks van! Ook is het zorgwekkend dat de zoektocht naar de oorzaak en positieve prognose is stilgevallen. Bovenal is het teleurstellend dat artsen het label “ongeneeslijk ziek” plakken en het daar verder bij laten. Of wat tijdelijke lapmiddelen aanbieden. Tijd om de discussie over vitiligo aan te wakkeren en een nieuwe richting in te duwen.

Boek: Ziek wit
Daarom werkte ik de afgelopen 3 jaar keihard met één doel voor ogen: vitiligo overwinnen. Mijn ervaringen deel ik in het boek Ziek wit. Er bestaat namelijk geen boek dat (h)erkenning biedt aan een leven met vitiligo. Geen boek dat ingaat op de impact van stigmatiserende opmerkingen en kritiek door omstanders. Geen boek dat artsen wijst op de effecten van deze levenslange, pessimistische stempel “ongeneeslijk ziek”. Geen boek dat oproept om een verantwoorde strategie te ontwikkelen om vitiligo te tackelen. Dit boek is voor hen die wil leren omgaan met pittige veranderingen in dit leven. Voor hen die vooruit willen en een strategie nodig hebben om door te blijven gaan, juist als het tegenzit.

Mijn missie is om ongeacht je diagnose een eigen prognose te stellen. Die is voor mij: Beter worden! Belangrijke pijlers zijn:

  • voeding
  • zelf onderzoek doen
  • positieve prognoses stellen

Het is tijd, tijd om te contacten. Vul hier je gegevens in.

Uw persoonsgegevens worden conform onze Privacy and Cookie verklaring verwerkt.

Categorieën
Gezondheid Lifestyle Petra's Praatjes Wetenschap

Darmen en topprestaties

Wetenschap en darmen

Relatie tussen voeding en topprestaties

De poepdokter”Gaan we het nu echt over poep hebben?” Tolerant Nederland heeft nog steeds moeite om te praten over wat we achterlaten in het kleinste kamertje. Tijd om een taboe te doorbreken. Én om de feiten wetenschappelijk te onderbouwen via twee tv-uitzendingen.Alles hangt met elkaar samen
Hoe ouder we worden, hoe meer we anderen en onszelf een goede gezondheid toewensen. Komt wijsheid dan echt met de jaren? En stopt het bij die wens, of wordt wens werkelijkheid? En wat als we deze wijsheden omzetten naar bewustwording, de impact van een goede gezondheid op ons functioneren? Ons presteren. Verandert de kijk op voeding dan mee?

Het lichaam als complexe machine
Het lichaam geeft duidelijke signalen af. Ik beken, ik heb ze jarenlang ontkend. Misschien herken jij het ook wel: zeurende pijntjes. Vage klachten, kwaaltjes… Irritant is het wanneer ze aanhouden. Of na enige tijd terugkeren. Soms zelfs in een ergere of een verkapte vorm. Het lichaam communiceert op geheel eigen wijze. Het heeft een eigen handleiding. Ik kende de mijne totaal niet? En leunde enkel op de diagnose en de prognose van (huis)artsen.

Broodje aap
“Ja, maar ik eet toch gezond?” Totdat iemand tegen mij zei: “Is hetgeen dat je eet voor jóu gezond? Laat niet langer de definitie van jouw gezond(heid) afhangen van huidige trends.” Toen schaamde ik me wel een beetje, want ook ik ben trendgevoelig… “Werk zelf aan een prognose”, vervolgde hij, “voordat er een of ander naar label aan je kleeft.” Wijze woorden, waarvan akte.

Bekijk hier de aflevering van ‘Dokters van Morgen’

Bekijk hier de aflevering van ‘Sportlab Sedoc’

Categorieën
Gezondheid Lifestyle Petra's Praatjes

Overtuigend vet mollen

Gezondheid en lifestyle

Fysieke, mentale en emotionele herprogrammering

Afvallen, fit worden, weer passen in die ene broek… Het zijn van die mooie doelstellingen die we ons elk jaar voornemen wanneer we onder het genot van, minimaal 77 keiharde calorieën, champagne proosten op het nieuwe jaar. Maar wat als droom werkelijk wordt?
De slager en zijn vlees
Wat is een slager zonder een goed stuk vlees? Zonder zijn brede schouders, sterke armen, weegschaal en ander handgerei is hij natuurlijk nergens. Maar het stuk vlees… dat is toch wel het aller- allerbelangrijkste. De man prijs zich gelukkig wanneer hij aan de slag mag met 100% natuurlijk vlees. Hij krijgt wel een duidelijk verzoek mee: “7 kg minder vet alstublieft.” Je denkt wellicht huh, wat bedoelt ze nou? Lees mee, het zit als volgt…

Handen uit de mouwen
Herken je het moment dat je iets wenst, je enthousiast begint en je onderweg wat hobbels tegenkomt? Dat je denkt, “Morgen pak ik het écht weer op.” Je duwt je schuld- en schaamtegevoel weg, misschien wel met lekker eten, of drinken. En dat rechtvaardig je dan met de gedachte dat je daar nu eenmaal van houd.

“Beter te dik in de kist, dan al dat lekkers gemist.”

Die hobbels, uitdagingen… Die zijn er om te testen hoe graag je iets wil. En of je beweegredenen goed zijn. Dan zeg je met overtuiging “dikke doei!” tegen saboterende stemmen in je hoofd die je liever lui houden. Ik weet het nog zo goed: “Petra, je valt in de categorie acceptabel”. Nou, toen was voor mij de maat vol. Wat een stomme stempel is dat! Ik wil niet acceptabel zijn, maar goed of excellent! Frustratie ten top, want ik stond 4 keer in de week in de sportschool gewichten te verplaatsen en droeg nog steeds 7 kg vet met mij mee.

Tijd voor een pivot
Vanuit je sterktepunt stel je een doel en voor je zwaktepunt zoek je ondersteuning. Ik heb hulp nodig, want ik stel niet de juiste vragen. Ik heb geen benul hoe ik moet uitzoeken waar mijn lijf nu echt behoefte aan heeft. Hoeveel calorieën moet ik op een dag eten? Hoeveel eiwitten heb ik nodig? Uit welke voedingsmiddelen kan ik die -gezien mijn ziekte- halen? “Dat kun jij als zelfstandige, wijze vrouw toch zelf wel uitvogelen?” Nou, ik zet mijn trots opzij en erken mijn blinde vlekken. Gesteund door 3 pijlers – training, coaching en voeding – van Rebody gaan de handen aan de halters.

De slager en zijn vlees
Mijn Rebodycoach stelt de uitdaging vast. Binnen 6 maanden het vetpercentage van een vrouw met rondingen verlagen met 10%. Het stellen van dat doel is niet zo moeilijk. Je mikt wat woorden op een papier, zet er een sierlijke handtekening onder, trekt een brede grijns en bent reuze enthousiast. Totdat je ook na een maand nog steeds vroeg uit je nest moet om te gaan trainen. Totdat je de eiwitten beu bent. Totdat de verzuring en spierpijn je uitput. Dan is het tijd, tijd om gewoon door te gaan. En te leunen op je coach.

Kennis is macht
Of ik niet te breed word van al die krachttraining? En of ik mijn homp vet al heb omgezet in spieren? Ook ik laat me weleens leiden door fabels. Door mijn nieuwsgierigheid bestook ik mijn coach met vragen en verdiep mijzelf ook in het functioneren van de meest complexe machine die er is: ons lichaam. Onder andere via het programma VetGelukkig?! leer ik meer. Wat vaak weer leidt tot nieuwe vragen, want we moeten de feiten vooral ook zelf blijven checken. We zijn immers zelf verantwoordelijk voor een goed begrip van het functioneren van ons specifieke lijf en onze specifieke behoeften.

Meten is weten
En dan de weegmomenten. Tweewekelijks mag ik plaatsnemen op zijn schaal. Druk pratend van de zenuwen en hij gewapend met zijn meetlint en knijper in de weer. En dan is het afwachten wat de resultaten zijn. Heb ik gepresteerd? Is het goed genoeg? Ik probeer iets uit zijn manier van doen af te leiden. Als hij eindelijk gaat zitten en knikt kan ik weer ademen. “Je meting is weer goed hè”, besluit hij. Na minstens 12 uur komt dan eindelijk het besef. Ik gooi mijn haren naar achteren, arm in de lucht. Mijn lijf is een baas!

Laatbloeier
Mensen zien de -minder vette- buitenkant. Het resultaat. Maar niet het proces. Ik heb aardig wat zware momenten beleefd. Waar ik eerder leegte opvulde met eten, stonden nu angsten levensgroot voor me. Angst om te falen, angst voor tegenvallende resultaten, angst voor kritiek, angst voor…? Het moest beter en sneller. Onrealistische gedachten, omdat ik alles eruit haal wat erin zit. De mentale en fysieke reis was niets vergeleken met de emotionele disbalans. Op kwetsbare momenten kon ik leunen op mijn coach. Dankbaarheid is dan op zijn plaats. Omdat al het goede in drieën komt, concludeer ik:

In mijn 33 jaar heb ik veel verloren. En daardoor is er een besef gekomen dat er veel te winnen is. Ik voel me sterker, gelukkiger en fitter dan ooit!