Categorieën
Gezondheid Lifestyle Petra's Praatjes

Overtuigend vet mollen

Gezondheid en lifestyle

Fysieke, mentale en emotionele herprogrammering

Afvallen, fit worden, weer passen in die ene broek… Het zijn van die mooie doelstellingen die we ons elk jaar voornemen wanneer we onder het genot van, minimaal 77 keiharde calorieën, champagne proosten op het nieuwe jaar. Maar wat als droom werkelijk wordt?
De slager en zijn vlees
Wat is een slager zonder een goed stuk vlees? Zonder zijn brede schouders, sterke armen, weegschaal en ander handgerei is hij natuurlijk nergens. Maar het stuk vlees… dat is toch wel het aller- allerbelangrijkste. De man prijs zich gelukkig wanneer hij aan de slag mag met 100% natuurlijk vlees. Hij krijgt wel een duidelijk verzoek mee: “7 kg minder vet alstublieft.” Je denkt wellicht huh, wat bedoelt ze nou? Lees mee, het zit als volgt…

Handen uit de mouwen
Herken je het moment dat je iets wenst, je enthousiast begint en je onderweg wat hobbels tegenkomt? Dat je denkt, “Morgen pak ik het écht weer op.” Je duwt je schuld- en schaamtegevoel weg, misschien wel met lekker eten, of drinken. En dat rechtvaardig je dan met de gedachte dat je daar nu eenmaal van houd.

“Beter te dik in de kist, dan al dat lekkers gemist.”

Die hobbels, uitdagingen… Die zijn er om te testen hoe graag je iets wil. En of je beweegredenen goed zijn. Dan zeg je met overtuiging “dikke doei!” tegen saboterende stemmen in je hoofd die je liever lui houden. Ik weet het nog zo goed: “Petra, je valt in de categorie acceptabel”. Nou, toen was voor mij de maat vol. Wat een stomme stempel is dat! Ik wil niet acceptabel zijn, maar goed of excellent! Frustratie ten top, want ik stond 4 keer in de week in de sportschool gewichten te verplaatsen en droeg nog steeds 7 kg vet met mij mee.

Tijd voor een pivot
Vanuit je sterktepunt stel je een doel en voor je zwaktepunt zoek je ondersteuning. Ik heb hulp nodig, want ik stel niet de juiste vragen. Ik heb geen benul hoe ik moet uitzoeken waar mijn lijf nu echt behoefte aan heeft. Hoeveel calorieën moet ik op een dag eten? Hoeveel eiwitten heb ik nodig? Uit welke voedingsmiddelen kan ik die -gezien mijn ziekte- halen? “Dat kun jij als zelfstandige, wijze vrouw toch zelf wel uitvogelen?” Nou, ik zet mijn trots opzij en erken mijn blinde vlekken. Gesteund door 3 pijlers – training, coaching en voeding – van Rebody gaan de handen aan de halters.

De slager en zijn vlees
Mijn Rebodycoach stelt de uitdaging vast. Binnen 6 maanden het vetpercentage van een vrouw met rondingen verlagen met 10%. Het stellen van dat doel is niet zo moeilijk. Je mikt wat woorden op een papier, zet er een sierlijke handtekening onder, trekt een brede grijns en bent reuze enthousiast. Totdat je ook na een maand nog steeds vroeg uit je nest moet om te gaan trainen. Totdat je de eiwitten beu bent. Totdat de verzuring en spierpijn je uitput. Dan is het tijd, tijd om gewoon door te gaan. En te leunen op je coach.

Kennis is macht
Of ik niet te breed word van al die krachttraining? En of ik mijn homp vet al heb omgezet in spieren? Ook ik laat me weleens leiden door fabels. Door mijn nieuwsgierigheid bestook ik mijn coach met vragen en verdiep mijzelf ook in het functioneren van de meest complexe machine die er is: ons lichaam. Onder andere via het programma VetGelukkig?! leer ik meer. Wat vaak weer leidt tot nieuwe vragen, want we moeten de feiten vooral ook zelf blijven checken. We zijn immers zelf verantwoordelijk voor een goed begrip van het functioneren van ons specifieke lijf en onze specifieke behoeften.

Meten is weten
En dan de weegmomenten. Tweewekelijks mag ik plaatsnemen op zijn schaal. Druk pratend van de zenuwen en hij gewapend met zijn meetlint en knijper in de weer. En dan is het afwachten wat de resultaten zijn. Heb ik gepresteerd? Is het goed genoeg? Ik probeer iets uit zijn manier van doen af te leiden. Als hij eindelijk gaat zitten en knikt kan ik weer ademen. “Je meting is weer goed hè”, besluit hij. Na minstens 12 uur komt dan eindelijk het besef. Ik gooi mijn haren naar achteren, arm in de lucht. Mijn lijf is een baas!

Laatbloeier
Mensen zien de -minder vette- buitenkant. Het resultaat. Maar niet het proces. Ik heb aardig wat zware momenten beleefd. Waar ik eerder leegte opvulde met eten, stonden nu angsten levensgroot voor me. Angst om te falen, angst voor tegenvallende resultaten, angst voor kritiek, angst voor…? Het moest beter en sneller. Onrealistische gedachten, omdat ik alles eruit haal wat erin zit. De mentale en fysieke reis was niets vergeleken met de emotionele disbalans. Op kwetsbare momenten kon ik leunen op mijn coach. Dankbaarheid is dan op zijn plaats. Omdat al het goede in drieën komt, concludeer ik:

In mijn 33 jaar heb ik veel verloren. En daardoor is er een besef gekomen dat er veel te winnen is. Ik voel me sterker, gelukkiger en fitter dan ooit!